02-07-2026 Afscheid Poessie

En weer een afscheid..

Totaal onverwachts is afgelopen maandag Poessie overleden.
Het ene moment zat hij nog heerlijk te eten, het andere moment was hij stervende.
Door de intense drukte schrijf ik regelmatig niet eens meer odes…
Gewoonweg omdat het er niet van komt… en het blijft me achtervolgen.
Voor mij is het een soort laatste eer aan een een bijzonder geliefd dier.
Én, het helpt mij met het verwerkingsproces…
Voor bijzondere, lieve Poessie een laatste ode…

Liefste, bijzondere Poessie,

Ik kan een boekwerk over je schrijven.
Mijn hemel, wat heb jij veel meegemaakt.
Én, ik met jou.
Ik probeer de korte versie lieve jongen.

Je woonde bij één van de liefste poezen-ouders die je bedenken kunt.
Hartverscheurend was het dan ook, dat hij afstand van jou moest nemen.
Je kwam als een zwaar (blaas)patiënt, alweer 9 jaar geleden.
Redelijk snel kon ik je hierbij helpen, maar ook al snel bleek hoe een tere ziel je had.
Je was onzeker, was claustrofobisch, kon zeker niet met alle katten en kon met je grote lijf veel herrie maken.
Je hebt de verhuizing nog meegemaakt en op nieuwe locatie mocht je in de grote groep.
De eerste problemen begonnen…

In je onzekerheid triggerde je juist andere katten, wat voor veel onrust zorgde.
Voor je omgeving, maar ook voor jezelf.
Ik gaf je de tijd…
Maar het bleef lastig hè kerel?
Na verloop van tijd heb ik zelfs aan herplaatsen gedacht.
Maar, jij viel echt onder de categorie niet herplaatsbaar.
Je zwakke blaas, sproeier, ruimte nodig én niet met de meeste katten kunnen.
Ik besloot dat je mocht blijven.
Je kreeg je eigen ren en je eigen grote schuur, met als vriend een Vlaamse reus.
Wat vond je dat gezellig hè Poessie?
Je kreeg uitloop als de grote groep binnen was.
Je genoot ervan!
Maar, ook dat was tijdelijk.
Er was altijd nog wel een kat buiten, waar je ruzie mee kreeg.
En hoe…
Het was afschuwelijk en ik zat met mijn handen in het haar.
Chemische castratie hielp ook niet.
Ik wilde je zo graag uitloop geven, maar je maakte het bijna onmogelijk.
Ik heb het zelfs met mijn dierenarts besproken, waarbij we bijna euthanasie overwogen.
Wat voor leven kon ik je nog bieden…
En uiteindelijk vond ik een modus.

Op strikte tijden kreeg je uitloop, als ALLE katten binnen waren.
Wat was dat een feest hè Poessie?
We hadden een weg gevonden.
Ik moest het goed managen, maar jij genoot!
En zo gingen er jaren voorbij.
Je genoot van je eigen schuur, je eigen ren en je uitstapjes.
Tot je op een winterdag zo graag naar binnen wilde.
Enerzijds.
Anderzijds, je vond het ook doodeng.
En zo ging ik het weer proberen met je.
Stapje voor stapje, iedere keer wat langer, onder toezicht.
Nog altijd was je gevoelige zieltje zo prikkelbaar, maar, mijn hemel, wat deed je je best.
En ik ook hè Poessie?
Ik gunde het je zo…

En zo heb je nog een paar jaar in de grote groep geleefd.
Langzaam aan kreeg je vertrouwen.
Langzaam aan werd je minder prikkelbaar.
En uiteindelijk werd je gewoonweg één van de blijste, liefste bewoners!
Je had je draai zo gevonden hè Poessie…
Je lievelingsplekje had je in de woonkamer (foto).
Elke avond kwam ik je daar nog knuffels geven.
Dankbaar knuffelde je terug, alsof je je bewust was van hoe het ooit anders was…
Wat was het een genot.

De laatste tijd kreeg je wat mankementen, maar, met medicatie hadden we het onder controle.
Je genoot rustig door.
Je was een dikke snoeperd en je privilege was dat je altijd tussendoor een extra maaltijd mocht vragen.
Dat deed je dan ook luidkeels hè jongen?
En zo ging je ook je laatste uren in…

Je had met de andere katten heerlijk avondeten op.
Terwijl iedereen in rust ging daarna, was jij onderweg naar je favoriete plekje in de lounge op het terras.
Terwijl ik daar werkte op mijn telefoon, zag ik je aankomen.
Én ik zag het misgaan…
Uit het niets werd je apatisch.
Je kon nauwelijks nog bij je mandje komen.
Ik heb je opgetild en je erin gelegd.
Direct ben ik de dierenarts gaan bellen.
Ik heb veel gezien, maar jouw symptomen herkende ik niet.
I.o.m. hem heb ik je medicatie gegeven.
Zo ging je rustig slapen…
Ik bleef je scherp volgen, je lag er zo rustig en vredig.
Op een gegeven moment lag je zo diep te slapen, dat ik voorzichtig in je bekkie keek.
Ik kon het niet geloven…
Je was gewoonweg stervende…
De dierenarts zou desnoods nog langskomen, maar je ging zelf in alle rust al heen.
Met mij aan je zijde, op een mooie zomeravond, op je favoriete buitenplekje…

Liefste Poessie, voor jou kon het denk ik niet mooier gaan.
Mijn shock was niet relevant.
Dag bijzondere jongen.
Wat laat ook jij een pijnlijke leegte achter.
Tot ooit.