06-07-2026 Redje overleden

“Die onoverkomelijke dag…“
Zaterdag 6 juli 2026 is mijn allessie Redje ingeslapen..
Mijn kleine regelneef, de beheerder van de Achtste hemel, mijn beste vriend.
13 jaar lang zijn we 24-7 samen geweest.
Het gemis is te groots en de shock nog niet voorbij, maar toch alvast een ode aan mijn dappere jongen…

Allerliefste Redje,

Hoe dan, hoe moet ik verder zonder jou?
Hoe moeten wij zonder jou?
De leegte is zo te pijnlijk Redje…
Ik weet ook niet zo goed waar te beginnen liefste Red, dus begin ik bij het begin…

Je was pas 1 jaar oud, toen je bij me kwam.
Één en al trauma, na je afschuwelijke eerste levensjaar.
Je had deze doorgebracht aan de ketting.
Samen met je broertjes en zusjes.
De kettingen waren net te kort om lijfelijk contact met elkaar te hebben…
Wat een onbeschrijfelijke hel moet dat zijn geweest Red.
En alleszeggend over wie jij later werd…
Godzijdank werden jullie gered en mocht jij bij mij komen wonen.
Je vond het direct een feestje!

Vlak daarna kwam je grote liefde Donna bij ons wonen.
Vanaf de eerste seconde was je helemaal verliefd.
Wat was je blij met haar hè Redje?
Jullie genoten op en top.
Onderweg kwamen wél een paar bijzondere eigenschappen bij je omhoog.
Zo had je o.a verlatingsangst en kon je van de gekste dingen bang zijn.
In het begin was je bijvoorbeeld zo bang in het donker hè Red?
Maar, in de loop der tijd liet je alle angsten los, behalve de verlatingsangst.
Maar waarvoor zou je ook?
Je mocht gewoonweg altijd bij mij zijn.
Ook duidelijk werd dat jij het opperhoofd was!
Overal stond jij vooraan, jij regelde de boel, samen met mij.

Bijzonder bleek ook hoe jij reageerde op patiënten en terminale dieren.
Je stond ze bij tot het allerlaatste moment.
Je wist precies wanneer het zover was.
Vaak zelfs nog net eerder dan desbetreffende patiënt…
Het was zo bijzonder Redje.
Wat een hartje van goud had je.
Je gilde alles bij elkaar als ik zonder jou een dier ging begraven, dus al snel mocht jij altijd bij een afscheid zijn.
Vaak legde je je hoofdje in het haar van het dier, en treuzelde je, om tijd te trekken.
Wat was je toch een speciaaltje Red…
Je stond elk dier bij, maar ook mij…

Toen Emma kwam kreeg je het druk met 2 vrouwen!😁
Alles gaf je ze, om ze te beschermen.
Weer later, toen Ziggy kwam, was dat niet altijd even makkelijk.
Je kon Ziggy gerust aanvallen, je niet realiserende dat zij geen partij was voor je.
Maar, uiteindelijk kreeg ook dat een draai.
Het mooie leven kabbelde door…

Na het overlijden van Donna werd jij opeens een ouder mannetje.
Nog altijd de grote baas, maar je gehoor ging achteruit en je zicht werd minder.
Je werd zelfs iets milder.
Vorig jaar, na het afscheuren van je kniebandje, liet je heerlijk je kontje rijden in je kar.
Je omarmde het!
Trots keek je met een smile vanuit de hoogte mee.
Mijn hemel, elke keer smolt mijn hart als ik je zo zag genieten.
En zo gingen we een nieuwe fase in.
We genoten zo hè Red?
Tot 14 dagen geleden…

Halsoverkop ben ik met je naar de dierenarts gegaan.
En al snel bleek, het was goed mis…
Je hartje draaide overuren, één long met vocht én een tumor…
Na de 1e shock besloot ik alles, maar dan ook alles uit de kast te halen voor je.
Jij, die altijd zo ontzettend goed voor iedereen had gezorgd, nu was het jouw beurt om te genieten zolang het mocht…
En zo ging ik je bucketlist af…
Wandelen stond o.a. op je agenda.
Niet zomaar wandelen, maar naar je favoriete plekjes.
En dat deden we hè Red?
Jij in de kar, Emma en Ziggy erbij, één groot feest!
Hoe druk ik het ook had, elke dag verzon ik iets nieuws.
Wat genoot je!
En ik genoot met een huilend hart Redje…
Het einde was zichtbaar…
En zo moest ik de meest onmogelijke keuze maken…

Zaterdagavond zou mijn lieve dierenarts Jantien komen.
En wij Redje, gingen vrijdag nog één keer je leven vieren…
‘s Morgens hielp je me op stal, vanaf de hooibaal( foto).
‘s Middags gingen we
naar je meest favoriete plekje.
Op de heenweg nog één keer langs de dierenwinkel.
Alle snoepjes nog één keer langs en bij het afscheid kreeg je wat lekkers.
Bij aankomst bij het bos piepte je ouderwets, van blijdschap.
Mijn hemel, wat was het dubbel Redje.
Ik kon het uitschreeuwen van verdriet, terwijl ik ook genoot van je dankbare genot.
Zichtbaar was je moe, maar je hield je zo dapper en niets mocht je genot in de weg staan.
Wat was het een bijzondere dag hè Red?
Als afsluiter naar de pizzeria, waar jullie altijd ham kregen aan het eind van de avond.
Deze keer kregen jullie een 3-gangen-menu!
Tot 3 keer toe ham!
En zo vloog een ongelooflijke dag voorbij, met zoveel tranen, maar ook intens genot in het nu…
Het was alsof je wist dat het de laatste keer was…

De volgende dag was je op.
Ik heb de kar gepakt zodat je samen met mij naar stal kon.
Ergens zag ik angst in je ogen, je wist het…
Later gaf je je over aan je vermoeidheid en ik wist wat me te doen stond.

Liefste Jantien kwam eerder, zo ook mijn liefste maatje Sake.
Ik wist, dit dal was te diep voor mij alleen…
Nog een laatste keer samen zijn, en laatste knuffels…
En zo zaten we om je heen hè Red, in de lounge.
Emma en Ziggy ook aan je zijde.
Tot het allerlaatste bleef je mijn hand likken…
Alsof je wilde blijven zeggen dat je van me hield…
Oow Red toch, ik hou ook zo vreselijk veel van jou liefste, zó veel…

Mijn hart is zo gebroken Red…
Hoe dan?
Hoe moet ik verder zonder jou?
Maar, ik weet, ergens blijf je bij me…
Voor altijd.
Ik weet, ergens ga ik dat weer voelen…

Rust zacht kleine grootse vriend…