28-06-2026 Redje kampt met ouderdomskwalen
En weer moet ik jullie wat vertellen…
Afgelopen maandag ging het mis met Redje..
Mijn kleine regelneef, mijn allesssie…
Mijn wereld stortte ‘even’ in.
Als geen ander weet ik, afscheid hoort bij het leven.
Hoort bij de Achtste hemel, maar, ook voor mij kan het soms teveel zijn…
Red kampt al langer met ouderdomskwalen, maar deed het naar omstandigheden geweldig goed.
Vorig jaar, na het afscheuren van één van zijn kniebandjes, werd zijn sterfelijkheid zo voelbaar.
Maar, dapper en levenslustig als hij is, omarmde hij zijn nieuwe levensstijl en liet mijn zorgen om hem langzaam verzachten.
Ik hoefde alleen maar naar hem te kijken om dat vertrouwen weer te krijgen.
Dat blije smoeltje van hem, als hij met lange wandelingen in de kar mocht zitten.
Inmiddels bijna doof en flinke staar, maar hij blijft het opperhoofd.
Wél was hij de laatste tijd opvallend sneller moe en sliep langer, maar in mijn gedachte hoorde dat bij het verouderen…
Zondagnacht ging opeens zijn hartje tekeer.
Terwijl hij naast me in bed lag, merkte ik dat het niet herstelde…
En zo ging ik maandagochtend halsoverkop naar de dierenarts.
Na de röntgenfoto’s kon ik door de grond heen zakken…
Zijn hart is vergroot en maakt overuren…
Een kwart van zijn longen waren gevuld met vocht én hij is tumoraal…
De dierenarts heeft hartmedicatie meegegeven en vochtafdrijvers.
Dit zou zijn hartje en longen helpen.
Wat de tumor doet is niet te voorspellen…
Advies was afwachten hoe hij zich voelt en ietsje herstelt.
En zo ging ik naar huis.
Ik was gebroken…
Heb zo ontzettend hard gehuild.
Emma sinds kort terminaal, Moessie zijn laatste fase in en nu Redje…
Ik probeerde te visualiseren hoe ik nu verder moest.
Hoe kon ik op mijn benen blijven staan en terwijl Redje nog alles geven?
Alle dieren hadden en hebben me nodig.
Zoveel patiënten met speciale zorg, maar prioriteit moest Red zijn bucketlist worden.
Hij zou de regie weer ouderwets mogen bepalen…
De belachelijke drukte op de werkvloer, nog altijd met véél te weinig hulp, de hitte die we zouden gaan krijgen.
Hoe dan weer?
Hoe dan…
Onderweg naar huis heb ik de auto ergens geparkeerd, waar de honden altijd graag even zijn en heb een klein stukje gewandeld met ze.
Drie zorgelijke bekjes veranderde in drie smilies.
En toen wist ik wet.
We zouden elke dag gaan vieren alsof het de laatste dag kon zijn…
Als altijd mochten de bewoners niets merken van de ellendige situatie.
En Red had me meer dan ooit nodig.
Red verdiende elke seconde, elke minuut.
Zolang hij kan en wil.
Ik wist ook, om dit verdriet zelf te kunnen verwerken, was dat precies ook wat mij op de been zou houden…
En zo gooi ik sinds maandag elke dag het programma om.
Waar mogelijk stel ik prioriteiten, maak de dag gewoonweg nóg langer en volg Red zijn wensen.
En zo gaan we elke dag even op ‘vakantie’.
Vroeg in de ochtend, na de eerste verzorgings-shifts van de bewoners/patiënten stap ik samen met de honden in de auto.
Laat de boel even de boel en gaan we hier vlakbij een stukje wandelen.
Daarna even afkoelen aan de overkant in het water.
Zijn onbetaalbare, dankbare lach op zijn bekkie is onbeschrijfelijk goud…
Hun geluk is mijn geluk…
Het laat mijn gebroken hart toch een dansje doen…
stichtinghanna