Liefste blije Pam(20jr) is niet meer.
In haar hoofdje bleef ze jong, maar haar lijfje was op.
Soms verzuip ik in het verdriet van het afscheid nemen.
Altijd weer dat onvermijdelijke afscheid.
Maar vooral het door moeten gaan en er geen tijd voor kunnen nemen het te kunnen verwerken breekt me op.
Ik weet dat schrijven me helpt.
Dat jullie me helpen er even bij stil te mogen staan.
Een ode aan een prachtig zieltje, die net als Sjefke onlangs, de regie bepaalde.

Liefste Pam,
Zo’n twee jaar geleden kwam je samen met je vriend Jim.
Een verdrietige situatie, jullie vrouwtje was overleden en de nabestaanden wilden jullie het beste geven, maar de mogelijkheden waren nihil.
Zo kwamen jullie in de Achtste hemel terecht.

Vooral jij was bang en in de war.
De omstandigheden hadden duidelijk impact gehad op je, maar je herpakte jezelf.
Van de ene op de andere dag.
Je vond je weg in de socialisatie-kamer, je weg naar de grote groep werd een feit.
En zo begon het echte genot.

Je veranderde in een ongelooflijk blij ei.
Dankbaar volgde je je eigen bucketlist, waar bovenaan eigenlijk alleen maar ‘genieten’ stond.
En dat deed je.
Werkelijk alles maakte jou blij.
Ondanks je lijfje, want een oude dame met haar mankementen was je…
Schildklier-patiënt, versleten heupkommen, chronische snot, bek-problemen, artrose en spondylose, een greep uit je ouderdomskwalen.
Maar het interesseerde je niets!
Je leefde je blije leven alsof je een gezonde jonge dame was.

Vaak maakte ik me zorgen om je.
Je zwakkere lijfje en je vrije geest was soms een spannende combinatie.
Zo klom je nog steeds op het aanrecht of de eettafel buiten, terwijl je achterpoten al langere tijd hun eigen leven leidden.
Het kon je niets schelen.
Trots zat je dan bovenop, alsof je van oor tot oor lachte!
Wat was het een dankbaar genot jou om me heen Pam.

Regelmatig speelde in mijn gedachte wanneer ik in moest grijpen…
Maar alles in jou vertelde iedere keer anders.
Tot die laatste dag.
Daags ervoor was je nog op het aanrecht geklommen, je kwam jezelf elke voerronde melden, ondanks dat het eten moeizamer ging.
Die laatste ochtend kwam je voor het eerst niet.
Je lag heerlijk in je lievelingsmand, dankbaar ontving je een knuffel, maar deze keer kwam je niet gelijk in de benen.
Een duidelijke uitzondering.
Je ogen waren rustig, dankbaar en blij als altijd, maar ik miste je glinstering.
Ik wist, het was jouw dag.

Ondertussen moest ik de 1e voer en medicatie-rondes afmaken, terwijl hield ik je in de gaten.
Je lag er zo vredig bij.
Mijn plan was, aan het eind van de rondes de dierenarts te bellen voor een afspraak in te plannen, maar jij besloot anders hè Pammie?
Opeens kwam je uit je mand richting mij gelopen.
Vlakbij ging je zitten, daarna liggen.
Terwijl ik naar je toe kwam en ik je aaide keek je voor het laatst dankbaar omhoog met je allerliefste blik.
En weg was je.

Het was een bijna ‘prachtige’ dood voor je hè Pam.
Alsof je het zelf zo gepland had.
Los van de shock was ik ergens misschien wel blij voor je.
Of, was het jouw blijdschap die ik even in mij mocht voelen Pam?

Rust zacht liefste Pam.
Ik wens dat je bij je vrouwtje en vriend Jim bent…
Dankjewel voor de geweldige tijd met je.
Dankjewel voor je onbegrensde blijdschap.