30-12-2025

Allerliefste Saartje is niet meer…

Een ode aan een geweldig grote persoonlijkheid in een klein fragiel lijfje…

Allerliefste Saartje,
Meisje meisje toch…
Wat laat jij ook een leegte achter…
Vanaf de eerste dag, zo’n twee jaar geleden, toen je in mijn leven kwam, wandelde je rechtstreeks mijn hart in.
Samen met Beer kwam je in de Achtste hemel wonen nadat jullie lieve vrouwtje was overleden.
Keurig netjes had ze het notarieel vast laten leggen, voor jou en je soortgenoten.
Jullie hadden het goed gehad bij haar.
Je hoefde niet lang te wennen in de Achtste hemel.
Binnen no time had jij je plekje veroverd in de grote groep.
Letterlijk!

Duidelijk liet je merken wat je wensen waren, maar ook, wat je niet fijn vond.
Zo mocht niemand van je soortgenoten in je innercircle komen!
Wie dat wél deed, kreeg een tik, zodanig dat ze het geen tweede keer deden.
Die regel gold niet voor rottweiler Ziggy.
Al snel voelde je je veilig bij haar.
In de avond kroop je bij haar op de bank, zo te schattig leek dat altijd.
Dat logge lijf naast jouw kleine, fragiele lijfje.
Later deelde jullie vaak haar nieuwe mand( foto in reactie), zo te aandoenlijk.
Voor mij en je mensen om je heen was je heel lief.
Je had een extra speciale bucketlist samengesteld, net anders dan je soortgenoten, met opvallende gewoontes.
Zo opvallend, dat je voor een ieder die je leerde kennen een hartediefje werd.

Elke lunch in de tuin gebruikte je om gezellig mee te gaan.
Het was het feestje van elke dag voor je hè meis?
Maar, lieve Saartje, ook voor mij!
Je had je eigen plekje aan tafel, uiteraard eerste rang.
Op de vrijwilligers-dagen maakte je er een stoelendans van.

Zodra iemand zich bewoog, kroop je snel op zijn plekje!
De grootste lol had je hè?
Én, o wee als je geen knuffels meer kreeg.
Dan verliet je de tafel.

In de zomermaanden ging je vaak in ons grote kattenhuisje in de tuin verder genieten, waar je uiteindelijk ging slapen.
Daar waar iedereen braaf tijdens voertijd weer binnen kwam, bleef jij ongestoord liggen.
En niet omdat je niets om eten gaf.
Nee, je was een snoeperd!
Maar je wist gewoon, je kreeg je hapje toch wel!
Optillen mocht ik je niet, je haatte dat.
Dus, was het braaf in de gaten houden wanneer je naar binnen wilde, als een prinsesje bepaalde jij je regels.
Regels waar ik een boek over kan schrijven…
Langzaam aan werd je milder.
Je hield vast aan je eigen wensen, maar je deelde minder vaak klappen uit, ik mocht je (zonodig) even optillen.
Je kwam zelfs sinds kort op schoot liggen, mijn hemel, wat bijzonder was dat…
Je werd meer dan ooit dat aandoenlijke lieve omaatje, met ergens haar pittige karakter, wat je onweerstaanbaar maakte.
Maar ook werd je kleine lijfje zwakker…
Een proces waar jij je niets van aantrok.
Meerdere keren dacht ik dat je laatste dagen waren aangebroken, maar altijd weer bewees jij het tegendeel.
Zoveel levensvreugde, zoveel kracht in je fragiele lijfje.
Onbeschrijfelijk…
En zo wandelde je dag in dag uit je bucketlist door.
Met volle levenslust genoot je.
Zelfs tot het allerlaatste moment.
Afgelopen zaterdag kwam de realiteit binnen bij je.
Als altijd kwam je met de lunch naar de picknicktafel, maar deze keer was de wandeling erheen lang voor je.
De realiteit kwam ook bij mij binnen…
Je klom zelf nog op je plekje, kwam daarna op schoot.
Op de terugweg mocht ik je dragen.
Het was alsof we samen huilde, allebei wetende dat het einde in zicht kwam…
De onrust kwam later, je wil om te leven nog te sterk.
En bij mij de onrust hoe het te moeten regelen om je vredig te laten gaan…
Maar bizar genoeg bepaalde ook jij je laatste wensen…
Na je maaltijd ging je op één van je favoriete plekjes liggen.
Speciaal voor jou had ik een klein kruikje gekocht.
Dankbaar lag je daar tegenaan.
En zichtbaar kwam er een intense rust over je heen.
Ondertussen moest de verzorging door van de andere dieren.
Ik had de camera geplaatst bij je, zodat het camera-team je kon volgen om mij op de hoogte te houden.
En zo bleef je rustig liggen tot ik terug kwam.
De rust bij mezelf was ver te zoeken…
Ik hield me vast aan de woorden van mijn lieve dierenarts Jantien.
‘Je hoeft de dood niet altijd te regelen’…
Maar, wat als het mis ging?
Pfff…
Nog één keer nam ik je mee naar de picknicktafel(foto).
Speciaal voor jou had ik mijn zachtste vest aan gedaan.
Dankbaar kroop je in mijn armen.
Na een paar minuten was het genoeg voor je.
Ik heb je terug gebracht, je kruikje opnieuw gevuld en ben naast je gaan zitten…
Je genoot zichtbaar van de knuffels.
Je kleine neusje verdween langzaam in je zachte kussen…
En zo ging je.
Een zeldzame vredige rust kwam over je heen.
Pure dankbaarheid hing als een wolkje om je heen…
Voor mij de meest stressvolle dood, nu voor de zoveelste keer in korte tijd…
Altijd die angst dat het misgaat.
Die drang om leed te voorkomen.
Iets willen doen…
Maar, voor de zoveelste keer mocht ik dat loslaten…
Ik geloof inmiddels stellig dat de geest kan bepalen wanneer het klaar is.
Hoe groot of klein deze ook mag zijn.
En eerlijk, niets is mooier om dat te respecteren, hoe moeilijk soms ook…
Dankjewel liefste Saartje, voor jouw wijsheid,vreugde en dankbaarheid.
Dankjewel voor een onvergetelijke tijd met je.
Voor altijd in mijn hart…

Ik hoop dat je bij je andere mama mag zijn nu…
Rust zacht meisje.

Tot ooit…

Het verhaal van Saartje:

14 februari 2023:

Daar zijn ze!
Hun aankomst in de Achtste hemel.
Senior Saartje ging vrijwel direct op onderzoek uit, bange Beer vond het te spannend.
Hij mocht lekker op zijn tempo zijn verhuisbox uitgaan.
Inmiddels heeft ook hij een plekje gevonden.
Het komt goed schatten, beloof ik jullie.
Happy Valentine

12 februari 2023:

Weten jullie nog dat onlangs Mevrouw H. is overleden en zij notarieel had geregeld dat wij de zorg zouden dragen over haar drie geliefde katten?

Inmiddels zijn de schatten bij de dierenarts geweest voor een totale check en bij twee van de drie heeft er een tandreiniging plaatsgevonden.

We hebben besloten dat Vlekje herplaatst wordt.
We denken vanuit het welzijn van de katten en Vlekje heeft helaas een duidelijke voorkeur voor minder dieren om zich heen.
Binnenkort meer over haar herplaatsing.

Tot snel Beertje en Saartje, het komt goed, beloof ik jullie.

Mevrouw H., ik hoop dat u tevreden meekijkt…en u straks mag glimlachen als ze hun nieuwe leven mogen gaan leiden.
Dank u wel in het vertrouwen in ons.

24 januari 2023:

Een bijzondere update…
Vorige week kregen we een bericht dat mevrouw H. uit Brabant was overleden.
Zeven jaar geleden heeft ze ons in haar testament gezet, wij zouden de zorg omtrent haar katten overnemen.

De situatie van de katten was erg verdrietig en ze moesten met spoed uit de woning.
We zaten met de handen in ‘t haar.
Alle drie zouden ze, gezien hun toestand, in quarantaine moeten en de quarantaine-verblijven in de Achtste hemel zitten momenteel vol…
Uiteindelijk de gouden oplossing gevonden.
Geweldige https://www.facebook.com/Heerveld had tijdelijk plaats én wilde ons helpen.
Zondag hebben we Vlekje en Saartje kunnen brengen.
Beertje, de bangste, was er niet…
Na een lange, maar vredige vangactie is hij maandagnacht gevangen en inmiddels ook gearriveerd.
Nu mogen ze eerst bijkomen van de lange reis en hun avontuur, in de prachtige quarantaine-verblijven.

Aankomende vrijdag worden ze gecheckt door een dierenarts.
Daarna gaan we hun gezondheid en bucketlist bekijken, zodat ze een gelukkige toekomst krijgen in de Achtste hemel.